Vermoeidheid bij auto-immuunziekte

Waar komt die vermoeidheid bij een auto-immuunziekte toch vandaan?

door admin
6 april 2020
Comments 0

Je herkent het vast en zeker: je auto-immuunziekte speelt weer op en direct is die alles overheersende vermoeidheid weer terug. Je wordt al vermoeid wakker en tijdens je werk heb je moeite je ogen open te houden. Kon je ze maar eventjes dichthouden… Voor mij is de vermoeidheid één van de ergste bijkomstigheden van de Hidradenitis. Het is één van de eerste symptomen van opkomende ontstekingen en één van de laatste die weer verdwijnt. Er tegenop slapen is onmogelijk. Waar komt die vermoeidheid bij auto-immuunziekte vandaan en wat kan je er tegen doen?

Vermoeidheid bij auto-immuunziekte

Om de oorzaak van de vermoeidheid bij auto-immuunziekte te onderzoeken moeten we eerst kijken waar energie vandaan komt. Hiervoor is één onderdeel in al onze cellen verantwoordelijk: de mitochondriën. Deze organellen (onderdelen in een cel) zijn kleine energiecentrales en zorgen voor energie in iedere cel (ATP) genaamd.

In een normale, gezonde situatie is het immuunsysteem overdag inactief en verbruikt het immuunsysteem slecht 85 kilocalorieën. ’s Nachts wordt het immuunsysteem actief en verbrandt het 280 kilocalorieën. Is er echter sprake van een infectie dan kan het immuunsysteem tot wel 2000 kilocalorieën gebruiken. Maar bij een auto-immuunziekte is geen sprake van een normale, gezonde situatie en is het immuunsysteem overactief. Hierdoor heeft het heel veel energie nodig, die het normaliter niet verbruikt.

Bij een gezond immuunsysteem, dat in rust is, maken de cellen energie vrij uit glucose door zuurstof te gebruiken (aerobe glycolyse). Dit principe duurt wat langer, maar zorgt voor goede en veel energie (meer ATP). Is het immuunsysteem geactiveerd, dan denkt het lichaam echter dat er gevaar is en is er snel energie nodig. De omzetting met zuurstof gaat echter veel te traag. Cellen schakelen dan over op anaerobe glycolyse, waarbij glucose vrijkomt zonder gebruik van zuurstof. Dit principe kost veel energie, verbruikt veel energie en zorgt dat er ook minder ATP vrijkomt.

Maar hoe schakelt het lichaam bij stress zo snel over op een andere vorm van energie? Hiervoor is de schildklier verantwoordelijk.

De schildklier en vermoeidheid

De schildklier is een belangrijk orgaan voor het immuunsysteem en vooral voor de omzetting van energie. Het belangrijkste schildklierhormoon is T4. T4 is ook het schildklierhormoon dat wordt getest in bloedtesten bij de huisarts. T4 is echter een inactief schildklierhormoon dat nog moet worden omgezet naar T3. T3 is het actieve schildklierhormoon dat zorgt voor een goede schildklierwerking en een juiste omzetting en verdeling van energie. Is jouw immuunsysteem echter (over)actief dan wordt T4 omgezet naar RT3, wat weer zorgt voor een snelle omzetting van energie.
Als deze situatie even ontstaat, omdat jij wordt aangevallen door een tijger, is die omzetting geen probleem en juist levensreddend. Blijft het actieve immuunsysteem echter te lang ontstaan dan geeft RT3 klachten die lijken op een traagwerkende schildklier:

  • vermoeidheid
  • kouwelijkheid
  • droge huid
  • traagheid in denken en handelen
  • langzame spraak
  • hese en krakende stem
  • concentratieverlies
  • psychische klachten zoals prikkelbaarheid en depressiviteit
  • een verdikte huid
  • spierpijn en stijfheid, met name in armen, benen en heupen
  • tintelingen in de handen
  • bros en uitvallend haar
  • gewichtstoename
  • heftige menstruaties

Een overactief immuunsysteem is dan ook pas omkeerbaar als de schildklier weer rustig is.

Insulineresistentie bij een (over)actief immuunsysteem

Zoals hierboven al omschreven heeft het lichaam altijd glucose nodig om energie vrij te maken. En daar heeft het immuunsysteem ook een verfijnd systeem voor ingebouwd. Bij een rustig immuunsysteem wordt alle glucose door insuline in de cellen opgenomen. Heb jij echter een (over)actief immuunsysteem, dan moet de glucose gebruikt worden voor het immuunsysteem. Het immuunsysteem zorgt er dan voor dat de cellen minder gevoelig worden voor insuline, waardoor alle glucose naar de immuunsysteemcellen gaat.
Het gevolg hiervan is echter dat de cellen minder glucose op kunnen nemen en er in de lichaamscellen minder energie (ATP) kan worden vrijgemaakt.
Dat dit systeem gevaarlijk kan zijn in een langere periode blijkt niet alleen door de toename van vermoeidheidsklachten, maar ook door de insulineresistentie die optreedt bij de cellen. Insulineresistentie zorgt voor een toename van vrije insuline in het bloed, wat zorgt voor een stressreactie in het lichaam. Juist dit zorgt ook weer voor een geactiveerd imuunsysteem.

De rol van de mitochondriën – a.k.a. de energiecentrales in de cel – in het immuunsysteem

De mitochondriën zijn niet alleen verantwoordelijk voor de aanmaak van energie voor het lichaam en het immuunsysteem. Ze hebben daarnaast ook nog een belangrijke functie in het immuunsysteem, namelijk het herkennen van indringers (pathogenen) en het signaleren van schade aan de cellen. In beide gevallen activeren deze energiecentrales het immuunsysteem om in actie te komen.

Daarnaast hebben mitochondriën de functie om de balans in de lichaamscellen (homeostase) te monitoren. De mitochondriën monitoren constant het lichaam en registreren veranderingen die de balans in het lichaam in gevaar brengen. Maar wat zijn die veranderingen die de mitochondriën meten? Dat kan van alles zijn:

  • Stress
  • Ander licht
  • Bacteriën
  • Voeding
  • Virussen
  • Teveel geluid
  • Te weinig slaap
  • Enzovoort

Om de balans in het lichaam te herstellen maken de mitochondriën een signaalmolecuul aan. Dit signaalmolecuul is ROS, oftewel een vrije radicaal die oxidatieve stress veroorzaakt. Een beetje ROS is niet erg, maar blijft de homeostase uit balans (bijvoorbeeld door teveel stress, teveel verkeerde voeding, te weinig slaap etc.) dan blijft het lichaam ROS aanmaken. Dit is een probleem, omdat ROS lichaamscellen kunnen beschadigen. En juist die beschadigingen aan lichaamscellen zorgen er voor dat het immuunsysteem actief blijft.
Niet alleen zorgt ROS voor schade aan de lichaamscellen, maar ook aan de mitochondriën. En die schade zorgt er voor dat minder mitochondriën hun werk kunnen doen en er minder energie kan worden vrijgemaakt.

De oplossing van vermoeidheid bij auto-immuunziekte

Uiteindelijk is er bij een overactief immuunsysteem en auto-immuunziektes sprake van vicieuze cirkel, die moeilijk te doorbreken lijkt. Toch zijn er een aantal zaken die je specifiek kan om de vermoeidheid te verminderen:

  • Probeer voldoende te bewegen, waardoor je meer spieren opbouwt. Spieren zorgen voor meer mitochondriën in de spiercellen en maken vermoeidheidsklachten minder. Kies hierbij voor een lage intensiteit inspanning. Kies liever voor wandelen, zwemmen of yoga dan voor fitnessen, krachttraining of hardlopen;
  • Eet volgens het Auto-Immuun Protocol, waardoor je jouw lichaam voorziet van de cruciale voedingsstoffen, maar ook van een gezonde balans in de lichaamscellen (homeostase). Tegelijkertijd krijg je met AIP alle antioxidanten binnen om de schade van ROS te beperken;
  • Probeer ruim voldoende te slapen. Zorg dat je minimaal 8 uur slaapt;
  • Probeer stress te beperken en doe ontspanningsoefeningen
  • Gebruik eventueel de volgende supplementen:
    • Ubiqunol. Dit is een belangrijke antioxidant voor de mitochondriën
    • Alfaliponzuur. Dit verbetert de insulinegevoeligheid van de cellen
    • Gluathion. Dit zorgt voor een goede balans in de cellen (homeostase) en kan de antioxidanten in de cellen opnemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tips & Tricks
The Good Food Girl
The Good Food Girl

Good Food Makes You Feel Good!

Laatste Berichten